nimfaIzabela Dłużyk

Nimfy w domu

Nimfy są jednymi z najpopularniejszych papug trzymanych w domach, często spotykanymi w hodowlach ptaków czy w sklepach zoologicznych. Jest to niewątpliwie wynik wielu zalet, jakie mają te ptaszki, takich jak stosunkowo niewielkie rozmiary, dieta oparta na nasionach, przyjazne usposobienie, a także przyjemny dla ucha głos. Z pewnością takie właśnie cechy sprawiają, że wiele osób, do których należę i ja, spośród różnych gatunków papug wybiera właśnie nimfy. Chciałabym w tym miejscu opisać, jak wygląda i z czym związane jest życie pod jednym dachem z tymi fascynującymi, lecz wbrew pozorom dość wymagającymi ptakami.

Zachowanie i charakter

Nimfy to przede wszystkim papugi stadne, bardzo towarzyskie i kontaktowe, dzięki czemu nawet trzymane w grupie mogą zaprzyjaźnić się z właścicielem, jeśli poświęca im on czas. Oprócz tego cechują się spokojnym i łagodnym charakterem, a konflikty zdarzają się wśród nich rzadko, co jednak nie oznacza, że ptaki te nie miewają swoich humorków. Są dość ciekawskie i dla dobrego psychicznego samopoczucia potrzebują różnego rodzaju zajęć, choć w porównaniu z niektórymi innymi gatunkami papug nie są szczególnie aktywne. Wiele czasu w ciągu dnia spędzają na drzemkach i czyszczeniu piór, przesiadując w ulubionym miejscu. Oswojone ptaki mogą godzinami siedzieć na ramieniu właściciela. Mimo swej spokojnej natury, lubią mieć jakieś zajęcie dla dzioba, np. obskubywać cienkie gałązki.

Moje cztery samce najchętniej przesiadują na konarach położonych na dachu klatki, gdzie zazwyczaj spokojnie czyszczą się i obdziobują gałęzie, ale często też dają upust swojej energii, latając z krzykiem po pokoju z największą prędkością, na jaką mogą się rozpędzić.

Nimfy częściej chodzą i wspinają się, niż latają, chętnie spacerują po ziemi, jednak z moich obserwacji wynika, że im więcej papug jest w stadku, tym chętniej latają.

Ptaki te są raczej powściągliwe w bliskich kontaktach z pobratymcami, choć zaprzyjaźnione osobniki potrafią być w stosunku do siebie dość wylewne.

Głos

W odróżnieniu od wielu innych gatunków papug, nimfy raczej gwiżdżą niż skrzeczą i ich głosy zwykle mają miłe, przyjemne dla ucha brzmienie. Warto w tym miejscu wspomnieć, że obie płcie różnią się nieco pod względem "zwyczajów wokalnych". Samczyki z reguły odzywają się chętnie i choć przeważnie nie są zbyt hałaśliwe, to jednak potrafią być głośne, gdy zaczynają krzyczeć. Cechą charakterystyczną samców nimf jest ich śpiew, którego uczą się już od bardzo młodego wieku. Niektóre tworzą oryginalne, jedyne w swoim rodzaju pieśni, inne zaś poprzestają na repertuarze zasłyszanym u pobratymców i tylko nieznacznie wykorzystują własną kreatywność. W moim stadku wspólne pieśni mają Zazuś i Ptyś, a także Karmelek i Drops. Z obu płci to właśnie samce nimf łatwiej uczą się mówić i gwizdać, choć jest to cecha bardzo osobnicza. Samiczki z kolei, jeśli w ogóle się odzywają, są raczej ciche i przeważnie nie śpiewają, a przynajmniej nie tak melodyjnie i regularnie, jak robią to samce. Samiczka, która kiedyś ze mną mieszkała, odzywała się właściwie tylko przy zrywaniu się do lotu lub gdy jadła coś dobrego, ale najciekawiej było jej słuchać rano, o tej porze bowiem często zaczynała sobie podśpiewywać na różne sposoby i nigdy nie było wiadomo, jak odezwie się za chwilę.

Zarówno samce, jak i samice nimf potrafią bardzo głośno krzyczeć, co ze względu na dość monotonne brzmienie ich głosów bywa uciążliwe, jednak przez większą część dnia nimfy nie odzywają się zbyt donośnie.

Inne uwagi

Mimo, że nimfy należą do mniejszych papużek, ich długie skrzydła i ogon, a także specyficzny sposób lotu powodują, że ptaki te potrzebują nie tylko odpowiednio przestronnej klatki, lecz także nieproporcjonalnie dużej przestrzeni do wylatania się. Jest to ważne tym bardziej, że dzikie nimfy prowadzą nomadyczny tryb życia i przystosowane są do długich lotów w poszukiwaniu pokarmu. Podstawą ich diety zarówno w naturze, jak i w niewoli są nasiona, jednak konieczne jest uzupełnianie jadłospisu ptaków innymi wartościowymi pokarmami, co dokładniej opisano w osobnym artykule. W tym miejscu wspomnę tylko, że nimfy jako ptaki pochodzące z pustynnych terenów Australii często nie lubią mokrego pokarmu, preferują natomiast pożywienie suche i chrupiące, co w połączeniu z mocno konserwatywną naturą jeszcze bardziej utrudnia przyzwyczajanie ich do pokarmów miękkich, których często nie znają.

Ze względu na mało konfliktowe usposobienie i tendencję do wycofywania się w przypadku konfrontacji, nimfy nie nadają się zbytnio do łączenia z innymi gatunkami, z wyjątkiem nielicznych gatunków o podobnym usposobieniu, jak łąkówki czy księżniczki.

Jedną z mniej pożądanych cech nimf jest wydzielanie przez te papugi niemałych ilości pudru, który u bardziej podatnych osób może podrażniać układ oddechowy lub oczy. Trzymanie nimf niewątpliwie powinno być przemyślane ze szczególną dokładnością przez osoby wykazujące skłonności do alergii czy też cierpiące na astmę oskrzelową.





Powrót do strony głównej